Maar ik heb toch gelijk?
Ja.
Waarschijnlijk wel.
Het vervelende is alleen: die ander ook.
We komen het in trainingen en coaching zó vaak tegen.
Een leidinggevende zegt:
“Ik geef hem juist alle ruimte om het zelf op te pakken.”
En de medewerker zegt:
“Ik heb geen idee wat er van me verwacht wordt.”
Of:
“Ik heb het al drie keer uitgelegd.”
Tegenover:
“Ze luistert gewoon niet naar wat ik nodig heb.”
En weet je wat het interessante is?
Als je beide verhalen hoort, denk je regelmatig:
Ja. Klopt. Allebei.
Welkom op je eigen wereldkaart
We kijken allemaal naar de wereld vanuit onze eigen ervaringen, overtuigingen, verwachtingen en voorkeuren.
Jouw wereldkaart.
Op jouw kaart is ruimte geven misschien een teken van vertrouwen.
Op de kaart van de ander voelt diezelfde ruimte als: zoek het lekker zelf uit.
Jij denkt dat je duidelijk bent.
De ander vindt dat je nogal kortaf doet.
Jij probeert te helpen.
De ander ervaart dat je het overneemt.
Jij denkt: kom op, zet die stap nou gewoon.
De ander denkt: kun je me heel even de tijd geven?
Zelfde situatie.
Andere kaart.
En precies daar gaat het nogal eens mis.
Als jij de route al ziet
Zeker als leidinggevende, coach of trainer heb je vaak een idee van waar iemand naartoe kan.
Je ziet mogelijkheden.
Je ziet gedrag dat anders zou kunnen.
Je ziet misschien zelfs al de route.
Hartstikke handig.
Maar jouw route is niet automatisch dé route.
En dat is soms best lastig.
Want als jij vanaf jouw kaart heel duidelijk ziet dat linksaf de snelste weg is, is het behoorlijk verleidelijk om te roepen:
LINKS!
Terwijl de ander rechtsaf gaat.
Misschien omdat daar iets te leren valt.
Omdat die route beter bij hem past.
Omdat hij eerst nog ergens langs moet.
Of gewoon omdat hij op zijn eigen kaart iets anders ziet dan jij.
Dat betekent niet dat je als leidinggevende alles maar moet laten gebeuren.
Natuurlijk mag je richting geven. Verwachtingen uitspreken. Grenzen stellen. Feedback geven. Iemand uitdagen.
Maar er zit nogal wat verschil tussen:
“Dit is waar we naartoe moeten.”
en:
“En ik bepaal ook precies hoe jij daar komt.”
Nieuwsgierig zijn is verdraaid lastig als je zeker weet dat je gelijk hebt
Daar zit voor ons misschien wel de interessantste oefening.
Niet nóg beter uitleggen waarom jouw manier logisch is.
Maar oprecht nieuwsgierig worden naar die van de ander.
Hoe kijk jij hiernaar?
Wat maakt dat jij hiervoor kiest?
Wat heb jij nodig om een volgende stap te zetten?
Wat zie jij wat ik blijkbaar niet zie?
Die laatste vinden we zelf een mooie.
Want daarvoor moet je heel even accepteren dat jouw wereldkaart niet de hele wereld is.
En ja, dat geldt óók voor ons als trainers.
Wij kunnen een prachtig doel voor ogen hebben. Een oefening bedenken. Een kwartje bijna hóren vallen.
En dan valt-ie niet.
Of maar een beetje.
Of ergens totaal anders.
Ook goed.
Want ontwikkelen is geen georganiseerde busreis waarbij iedereen tegelijkertijd instapt, dezelfde route rijdt en om 16.30 uur keurig op de bestemming aankomt.
Gelukkig maar.
Dus wie heeft er gelijk?
Jij.
En misschien die ander ook.
Interessanter dan uitzoeken wie er gelijk heeft, is ontdekken waarom het voor allebei zo logisch voelt.
Daar begint begrip.
Daar ontstaat ruimte.
En soms zie je dan ineens een route die op geen van beide kaarten stond.
Dus voordat je de volgende keer roept: “Maar zo bedoel ik het helemaal niet!”
Vraag eerst eens:
“Hoe komt het bij jou dan wél over?”
Misschien hoef je je kaart niet weg te gooien.
Je kunt hem gewoon even naast die van de ander leggen.
#merkwaardigemaandag #merkwaardigtrainen #leiderschap #communicatie #coaching
